เดี๋ยวนี้

แก่ลง สงบ (ปากสงบคำ) ขึ้น
เลิกจู้จี้ เลิกเถียงเพื่อเอาชนะ ลุงแกคงจะเหนื่อย

ไม่หรอก พอบางทีกำลังจะเริ่ม ก็นึกไปถึงตอนจบเสียแล้ว แล้วก็นึกขึ้นมาว่า
จะพูดทำไมล่ะ การถกหรือเถียงกันตรงนี้มันเปลี่ยนอะไรไม่ได้เลยนะ
ก็แค่ดีที่ได้ฟังเหตุผลอย่างสุดลิ่มทิ่มประตูจากอีกฝ่าย แล้วก็เข้าใจ
แต่จะรู้ไปทำไมล่ะ ก็เป็นแค่อีกความคิดความเห็นหนึ่งที่เอาเข้าจริงๆ
เราก็บอกไม่ได้ด้วยซ้ำว่าของฉันถูกเธอผิด หรือของฉันผิดเธอถูกกันแน่

ความผิดถูกยังมีค่าแตกต่างกันในแต่ละสถานที่เลย นี่ยังไม่ต้องพูดว่า
ค่าผิดถูกในแต่ละโลกของแต่ละคน มันจะยิ่งค่าต่างกันถึงขนาดไหน

พอคิดไปถึงขนาดนี้ ทุกคำที่จะพรั่งพรูออกจากปากมันเลยมลายหายไปสิ้น
นอกจากท่านจะเสียเวลาพูดอะไรยืดยาวที่นำไปสู่ผลตอบสนองที่เป็นศูนย์
ท่านยังอาจเสียเวลาดีๆ จากการตัดบทแล้วชวนเธอไปยิ้มกันหัวเราะกัน
ทำอะไรที่มีความสุขกว่านั้นก็เป็นไป

แต่คนเขาก็มักจะบอกกันว่าการอยู่ด้วยกันมันย่อมหมายถึงการเรียนรู้จักอีกคน
อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ก็ถ้าการรู้จักกันจะไม่ได้หมายถึงการทะเลาะกัน มันจะดีกว่าไหมล่ะ
ถ้าเป็นแค่การปรับความเข้าใจกัน จะหมายถึงว่าเรารู้จักกันมากขึ้นเหมือนกันได้หรือเปล่า

อืม แม้แต่เถียงกับตัวเองมันก็ยังเหนื่อยได้ขนาดนี้ ว่าจะพอละ :D
ขอบคุณพระเจ้า จนถึงตอนนี้ ที่ยังอยู่เป็นตัวเป็นตน :]